Trądzik pospolity

Trądzik pospolity należy do jednej z najczęściej spotykanych chorób skóry. W okresie dojrzewania występuje w różnych odmianach klinicznych u większości młodzieży. U dziewcząt szczyt zachorowań przypada między 14. a 17. rokiem życia, natomiast u chłopców pomiędzy 16. a 19. rokiem życia. U większości (80%) chorych zmiany ustępują w 22.-23. rokiem życia. Ocenia się, że u 85% pacjentów z trądzikiem występuje łagodna postać choroby, a u 15% - ciężka.

Wykwity trądzikowe podzielić można na niezapalne (zaskórniki otwarte i zamknięte) oraz zapalne (grudki, krosty, guzy, cysty i torbiele ropne).

Pod wpływem pewnych bakterii dochodzi do uwolnienia z łoju tzw. wolnych kwasów tłuszczowych, które powodują wzmożone rogowacenie w ujściach mieszków włosowych, przez co powodują tzw, zaskórniaki, zatykające odpływ łoju z mieszka. To staje się przyczyna rozwoju wykwitów trądzikowych. Najczęściej umiejscawiają się one na twarzy, plecach i na skórze w okolicy mostkowej. Poza zaskórnikami są to  grudki, krosty, nacieki zapalne. 

Leczenie trądziku jest procesem długotrwałym, a w umiarkowanej postaci trądziku może trwać nawet 4-6 lat. Nie  leczony pozostawia trwałe blizny.
W ciężkich postaciach trądziku leki miejscowe należy kojarzyć z terapią ogólną. Po zakończeniu terapii doustnej wskazane jest stosowanie podtrzymującej terapii miejscowej.

Leczenie ogólne trądziku obejmuje antybiotykoterapię, leczenie hormonalne, pochodne witaminy A, rzadziej kortykosteroidoterapię, niesterydowe leki przeciwzapalne, sporadycznie szczepionki i autoszczepionki.