Płaskostopie

Termin „stopy płaskie, płaskostopie, platfus” oznacza obniżenie sklepień podłużnych stopy. Płaskostopie jest chorobą społeczną, występującą zarówno u dzieci, jak i u ludzi dorosłych. Ludzie z płaskostopiem szybko się męczą. Prawidłowo zbudowana stopa nie dotyka podłoża całą powierzchnią, gdyż jej kości tworzą łuk, podczas gdy powierzchnia stopy płaskiej prawie cała przylega do podłoża, gdyż jej kości nie tworzą łuku. Stopa o prawidłowej budowie ma kontakt z podłożem w trzech punktach: pięta, głowa pierwszej kości śródstopia oraz głowa piątej kości śródstopia.
Dziecięce stopy są płaskie do mniej więcej 3 roku życia, ze względu na poduszki tłuszczowe. U dzieci w wieku szkolnym (mniej więcej po ukończeniu 5 lat) występuje płaskostopie wczesnodziecięce, które pojawia się u osób o słabych mięśniach i więzadłach i pogłębia się na skutek wysiłku fizycznego i nadmiernego obciążenia.

Młodzież, w związku z okresami nadmiernego wzrostu i dysproporcją między obciążeniem a wydolnością mięśni, może cierpieć na płaskostopie pozorne. Bóle stóp pojawiają się najczęściej w czasie dojrzewania oraz po 35 roku życia, ponieważ wtedy następuje osłabienie mięśni. Najczęściej bóle stóp są wywoływane źle dobrane buty, siedzący tryb życia, nieprawidłowe ustawienie podczas stania, zbyt duże obciążenie stóp przy słabych mięśniach i więzadłach, nadwagę.

Zapobieganie: należy ćwiczyć mięśnie stóp, nosić dobre buty, dbać o prawidłową postawę ciała. Konsekwencjami płaskostopia są przewlekłe stany zapalne torebek i więzadeł stawowych stopy, obrzęki stopy, bóle powodujące problemy ze staniem i chodzeniem, a w efekcie praktycznie je uniemożliwiające, równie często powstaje paluch koślawy (w przypadku płaskostopia poprzecznego).

Brak komentarzy