Zespół Cuschinga

Zespół Cushinga - podobnie jak zespół nadnerczowo--płciowy - zależy od nadmiernej hormonalnej czynności kory nadnerczy, zwłaszcza w odniesieniu do wzmożonego wydzielania glikokortykoidów, przede wszystkim hydrokortyzonu.
Wśród objawów chorobowych spotykamy te, które są następstwem zaburzeń przemiany materii, jak:

• łatwe męczenie się,
• otyłość o charakterystycznym rozłożeniu tłuszczu,
• twarz okrągłą o wyglądzie tarczy księżyca,
• czerwone rozstępy (pręgi) na skórze,
• nadciśnienie tętnicze,
• nadmierne owłosienie,
• zaburzenia czynności gruczołów płciowych,
• wzmożoną czynność gruczołów łojowych,
• zmniejszoną odporność na zakażenia oraz wiele różnych zaburzeń biochemicznych i przemiany materii, stwierdzanych dopiero laboratoryjnie.
  

Zespół Cushinga można rozpoznać na podstawie zwiększonego 24 - godzinnego wydalania wolnego kortyzoiu z moczem, utraty prawidłowego dobowego rytmu stężenia kortyzoiu lub wykonując 48--godzinny test hamowania małą dawką deksametazonu.

Choroba Cushinga wymaga chirurgicznego usunięcia gruczołka drogą przezklinową, co w 75% przypadków prowadzi do wyleczenia biochemicznego. Napromienianie przysadki jest obecnie z rezerwowane dla przypadków, w których leczenie operacyjne zakończyło się niepowodzeniem. Efekt radioterapii ujawnia się w ciąj kilku lat, należy wiec kojarzyć ją z leczeniem farmakologicznym.

Brak komentarzy