Węgorczyca

Choroba pasożytnicza, strongyloidoza, rozpowszechniona w go­rących krajach Afryki, Ameryki (Brazylia) i Azji Południowo-Wschodniej. Węgorczycę wywołuje węgorek jelitowy, niewielki robak o kształcie nitkowatym, o długości ok. 2 mm, który pasożytuje w jelicie cienkim. Człowiek jest jedynym żywicielem węgorka jelitowego. Pasożyt może przeżyć w organizmie człowieka do 2 lat.
Larwy węgorka wnikają do ustroju człowieka przez skórę, zwłaszcza nóg. Docierają do naczyń krwionośnych, a następnie wędrują przez serce, przez płuca, aż do dwunastnicy i dalszych odcinków jelita cienkiego. Tam zatrzymują się i przechodzą dalsze stadia rozwoju, aż do osiągnięcia dojrzałości płciowej po 4 tygodniach. Dojrzałe osoobniki składają jaja, z których rozwijają się larwy, które następnie wędrują się do światła jelita i z kałem zostają wydalone na zewnątrz. Czasami można zarazić się drogą pokarmową, jedząc skażoną żywność lub piją skażoną wodę, czasami choroba jest skutkiem nadkażenia przez skórę w okolicy odbytu.

Objawy

Zależą od intensywności inwazji pasożytów oraz okresu ich rozwoju. W miejscu, gdzie larwy wniknęły przez skórę do organizmu, występuje świąd, wysypka, wybroczyny, zadrapania i wtórne zarażenia. Podczas wędrówki larw pojawia się zapalenie oskrzeli, duszności i kaszel, plucie z krwią, zapalenie płuc. Podczas bytowania pasożyta w jelitach, pojawiają się bóle brzucha, mdłości i wymioty, biegunka z krwią lub ropą, zaparcia i wzdęcia, utrata apetytu i chudnięcie oraz postępujące osłabienie.

Rozpoznanie: stwierdzenie obecności pasożyta, larw albo jaj w kale, w treści z dwunastnicy, w plwocinie.

Leczenie: u lekarza, niezbędne są kontrole skuteczności leczenia. Węgorek jest bardzo oporny na leczenie, trzeba więc je kilkukrotnie powtarzać.

Zapobieganie: przestrzeganie zasad higieny osobistej i żywienia.

Brak komentarzy