Gronkowcowe zatrucia pokarmowe

Zatrucia spowodowane gronkowcem złocistym Staphylococcus aureus występują po zjedzeniu pokarmów zakażonych tą bakterią, takich jak szynka, kurczęta, ciastka, mleko, przetwory mleczne, sałatki jarzynowe zawierające jajka i majonez, lody, wędliny, potrawy mięsne, kremy i chałwy. Objawy choroby pojawiają się już w kilka godzin po spożyciu zakażonej żywności. Okres inkubacji jest krótki, średnio 2 h, gdyż w zakażonym pokarmie jest już wcześniej wytworzona toksyna.
Zakażenie gronkowcem niemowląt często ma miejsce po spożyciu mieszanki mlecznej zakażonej tą bakterią. Nosicielstwo gronkowca złocistego występuje wyjątkowo często u personelu szpitalnego, co jest przyczyną szerzenia się zakażeń wewnątrz szpitala. Bakteria ta występuje w jamie nosowej i w gardle oraz na skórze ludzi i zwierząt i w drogach rodnych u kobiet. Około 10 - 50% ludzi jest nosicielami (stale lub okresowo) gronkowca nie mając objawów chorobowych. Temperatura najlepsza dla gronkowca i jego rozwoju to 37 °C.

Same gronkowce nie wytwarzają przetrwalników i łatwo giną przy ogrzewaniu, natomiast wytwarzana przez nie w zakażonym produkcie spożywczym ciepłoodporna toksyna, tzw. enterotoksyna A, B, C1, C2, D, E, F, jest bardzo odporna na temperaturę i nie można jej zniszczyć przez gotowanie, trwające nawet 30-minut, ani nawet przez pieczenie. Enterotoksyna powoduje wymioty, bóle brzucha, nudności, czasami gorączkę i biegunkę. Enterotoksyna nie zmienia smaku ani zapachu produktów spożywczych. Nie powoduje także wydęcia denek puszek, konserw, nakrętek lub wieczek pojemników, ponieważ gronkowce nie wytwarzają gazu.

Inne drogi zakażenia gronkowcem to kropelkowa, kontakt pośredni, przedmioty codziennego użytku domowego.


Rozpoznanie: badanie kału i wymiocin chorego. Badania zakażonej żywności na obecność bakterii.

Leczenie: objawowe, uzupełnianie płynów, diety. W przypadku ciężkiego odwodnienia, konieczne jest leczenie w szpitalu.

Brak komentarzy