Miastenia

Głównym objawem miastenii jest nadmierna nużliwość mięśni. Osłabienie mięśni narasta w czasie ich pracy, a ustępuje w spoczynku. Przyczyna tej męczliwości leży w nieprawidłowym przekaźnictwie nerwowym na styku nerwowo-mięśniowym.
Miastenia występuje kilka razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Wiek zachorowania u kobiet jest z reguły niższy (najczęściej trzecia dekada życia) niż u mężczyzn (szósta dekada życia). Mięśnie bardzo łatwo ulegają zmęczeniu i bardzo powoli przychodzą znowu do siebie. Na początku choroby traci się kontrolę nad mięśniami ocznymi, podniebienia i gardła. Występuje słabość mięśni ramion i nóg. W późniejszym okresie choroba obejmuje mięśnie karku i tułowia.

Rzadko mogą to być tylko niektóre mięśnie kończyn lub odpowiedzialne za mówienie i połykanie mięśnie podniebienia, gardła i krtani. Przebieg choroby jest postępujący. Jedynie u części osób z miastenią oczną jej objawy nie przechodzą na inne mięśnie. Postęp choroby jest zwykle powolny, wieloletni. Zdarzają się jednak szybkie dramatyczne pogorszenia.

Przyczyny

Uważa się obecnie, że przyczyną objawów miastenii jest powstawanie przeciwciał skierowanych przeciwko białkom styku nerwowo-mięśniowego, a więc własnym białkom ustroju. Dowodem na to jest wykrywanie tych i wielu innych przeciwciał we krwi u chorych oraz dobry wynik leczenia zaostrzeń choroby za pomocą usuwania tych przeciwciał z osocza. Prawdopodobnie udział w tej chorobie bierze również grasica. Jest to narząd (gruczoł) położony za mostkiem, ulega on zanikowi po osiągnięciu dojrzałości. Jest organem bardzo ważnym dla wydolności układu odpornościowego. W miastenii ciężkiej bodźce nerwowe nie są przenoszone na mięśnie tak jak w zdrowym organizmie.

Ryzyko zachorowania

Kobiety stanowią 60% chorych, mężczyźni 40%. Choroba nie jest dziedziczna.

Możliwe następstwa i powikłania

Choroba może mieć początek ostry, postępować powoli i ustąpić, aby znowu powrócić. Wyłania się problem, gdy porażeniem zostaną objęte mięśnie oddechowe.

Brak komentarzy