Szukaj:
Aktualności
Artykuły
Choroby i dolegliwości

Kiła – przyczyny, objawy, leczenie

19-07-2013 16:07
Kiła jest przewlekłą chorobą zakaźną przenoszoną drogą płciową, wywołaną przez krętek blady. Bardzo często w jej przebiegu można zaobserwować objawy, z którymi pacjent może zgłosić się do lekarzy różnych specjalności. Przebieg kiły charakteryzuje się występowaniem okresów objawowych i bezobjawowych.
Kiła – przyczyny, objawy, leczenie
Zobacz również:

Nasilenie objawów i przebieg zakażenia są bardzo różne u poszczególnych osób, często zależne od równocześnie istniejących chorób.

Okresy choroby

Kiłę nabytą dzieli się na wczesną (do 2 lat od zakażenia) i późną (powyżej 2 lat od zakażenia). W przebiegu kiły wczesnej występują okresy objawowe, ale także okresy wolne od zmian chorobowych.

Kiła pierwszego okresu trwa do 9 tygodnia od początku zakażenia. W tym czasie powstaje objaw pierwotny, czyli powiększają się regionalne węzły chłonne, a odczyny kiłowe stają się dodatnie. Objaw pierwotny to twardy naciek, który przekształca się potem w owrzodzenie. Następnie dochodzi do powiększenia okolicznych węzłów chłonnych, które utrzymuje się przez kilka tygodni.

Kiła drugiego okresu trwa od 9 tygodnia do 2 roku po zakażeniu. W tym czasie dochodzi do:
  • wysiewu zmian chorobowych na skórze i błonach śluzowych,
  • pojawienia się zmian narządowych,
  • powiększenia węzłów chłonnych.
W badaniach płynu mózgowo-rdzeniowego można zauważyć odchylenia od stanu prawidłowego, które świadczą o zajęciu układu nerwowego. 

Kiła drugiego okresu wczesna charakteryzuje się zmianami skórnymi – pojawia się osutka plamista lub grudkowa. Może być wtedy jeszcze obecny gojący się objaw pierwotny. Plamki są takiej samej wielkości i kształtu (okrągły, owalny). Wykwity chorobowe można zauważyć na całym ciele. Osutka znika po 2-3 tygodniach.

Kiła drugiego okresu nawrotowa także charakteryzuje się zmianami skórnymi, które są bardzo różnorodne. Mogą pojawić się na całym ciele, ale najczęściej występują w:
  • okolicy narządów płciowych i odbytu,
  • skórze owłosionej głowy i na twarzy,
  • skórze gładkiej i owłosionej,
  • na dłoniach i stopach.
Kolejne nawroty zazwyczaj przychodzą w pierwszym roku choroby.

Kiła późna rozpoczyna się po upływie co najmniej 2 lat od zakażenia. Wśród wielu pacjentów kiła może mieć wieloletni i bezobjawowy przebieg. Tylko u 1/3 chorych, po wielu latach trwania choroby, rozwijają się objawy kliniczne związane ze zmianami narządowymi. Chorzy z kiłą późną nie są zakaźni, tylko kobiety ciężarne mogą być zakaźne dla płodów.

Kiłę późną utajoną rozpoznaje się u chorych, u których zakażenia trwa powyżej 2 lat, pomimo braku zmian narządowych o etiologii kiłowej. Jedynym dowodem choroby są wtedy wyniki serologicznych odczynów kiłowych.

Objawy kiły późnej objawowej pojawiają się dopiero po 5-10 latach trwania choroby. W niektórych przypadkach rozwijają się one wcześniej, a nawet istnieją z objawami kiły drugiego okresu. Zmiany mogą powstać we wszystkich układach i narządach. Najczęściej ten okres choroby dotyczy układu nerwowego i sercowo-naczyniowego.

Jak wygląda leczenie?

Popularną metodą jest leczenie penicyliną podawaną parenteralnie u pacjentów z chorobami alergicznymi lub reakcją uczuleniową w wywiadzie. W kile pierwszego okresu stosuje się penicylinę prokainową w jednorazowej dawce dobowej 1 200 000j. przez 20 dni, a w kile drugiego okresu i utajonej wczesnej – przez 30 dni. Lekarz rozpoznający kiłę ma obowiązek:
  • zastosować terapię odpowiednią do postaci choroby,
  • objąć chorego kontrolą po leczeniu,
  • zgłosić zachorowanie do Centralnej Kartoteki Chorych Wenerycznie,
  • objąć badaniami i leczeniem profilaktycznym partnerów seksualnych,
  • przeprowadzić badania dotyczące innych chorób wenerycznych.
Jak uniknąć choroby?

Pamiętajmy o własnej profilaktyce. Dbajmy o higienę osobistą i unikajmy przypadkowych kontaktów seksualnych. Prezerwatywy zmniejszają ryzyko zachorowania, ale nie zapobiegają zakażeniu. Kobiety w ciąży nie powinny zapominać o badaniach profilaktycznych. Nieraz jedynym skutecznym rozwiązaniem jest abstynencja od aktywności seksualnej. Pamiętajmy także o tym, że wszyscy chorzy na kiłę, powinni także poddać się badaniom HIV.

Autor:

Julia Płaneta
Oceń tekst:
Ocena: 5.00     Głosów: 1
copyright biomedical.pl
Zobacz artykuły:
Zobacz również tagi: kiła choroby weneryczne choroby przenoszone drogą płciową seks seks bez zabezpieczenia choroby alergiczne badania na obecność wirusa HIV
Brak komentarzy