Aktualności
Artykuły
Choroby i dolegliwości
Zator – przyczyny, objawy, leczenie
13-01-2012 09:42
Materiał zatorowy, po tym jak przedostanie się do prądu krwi, zaczyna z nią płynąć w kierunku coraz mniejszych naczyń, powodując tym samym ich zatkanie. W efekcie dochodzi do zaburzeń pracy danego narządu oraz martwicy obszaru, do którego tętnica doprowadzała krew.
Jedną z najgroźniejszych postaci zatoru jest zator tętnicy płucnej, który bardzo często prowadzi do zgonu.
Jakie są objawy zatoru?
zator w tętnicy kończyn
- ból
- zaburzenia czucia w chorej kończynie
- uczucie mrowienia
- oziębienie kończyny
- bladość skóry
- skurcze mięśni
- niedowłady mięśni
- obumieranie tkanek
- ból w klatce piersiowej
- duszności
- przyśpieszenie oddechu
- przyśpieszona czynność serca
- kaszel
- odpluwanie krwistej wydzieliny
- lęk
- niepokój
- omdlenia
- wzmożona potliwość
- szmery nad sercem
Najczęstszą formą zatoru jest zator skrzepliną. Poszczególne stany chorobowe sprzyjają kształtowaniu się choroby.
- żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
- migotanie przedsionków
- wada zastawki mitralnej serca
- zawał mięśnia sercowego
- bakteryjne zapalenie wsierdzia
- tętniaki serca
- zator miażdżycowy – materiałem zatorowym jest oderwana blaszka miażdżycowa
- zator tłuszczowy – powstaje z reguły po złamaniach kości, naczynia zamykają w tym przypadku kropelki tłuszczu
- zator komórkowy – za materiał zatorowy uchodzą tutaj komórki
- zator powietrzny – powstaje na skutek wprowadzenia do krwiobiegu powietrza, co może mieć miejsce podczas uszkodzenia żył szyjnych lub zabiegów, mających miejsce w obrębie miednicy
- zator azotowy – powstaje najczęściej u osób, które są poddane szybkiej dekompensacji
- zator bakteryjny – powstaje z obumarłych tkanek, bakterii oraz wykrzepionej krwi
- długotrwałe unieruchomienie, które najczęściej okazuje się konieczne w przebiegu udaru mózgu, złamań kończyn oraz uszkodzeń rdzenia
- przebywanie przez długi czas w pozycji siedzącej (np. podczas długiej podróży)
- zabiegi chirurgiczne
- urazy i kontuzje
- otyłość
- zaburzenia rytmu serca
- rozległe oparzenia
- zakrzepica żył głębokich
- zatorowość płucna
- stany powodujące zwiększenie krzepliwości krwi (np. ciąża, choroba nowotworowa)
W celu rozpoznania choroby konieczne okazuje się przeprowadzenie dokładnego wywiadu z pacjentem oraz badań lekarskich.
Jak wygląda leczenie zatorów?
W przypadku gdy nie dojdzie do stwierdzenia przez lekarza zagrożenia życia, wystarczające jest stosowanie terapii zachowawczej. Wiąże się ona z podawaniem środków farmakologicznych, które pomogą rozpuścić materiał zatorowy oraz zapobiec jego powstawaniu w przyszłości.
W sytuacjach gdy zatory okazują się zagrażać życiu, najczęściej wykonuje się zabieg operacyjny, tzw. trombektomię. Polega ona na nacięciu niedrożnego naczynia i usunięciu z niego materiału zatorowego.
Zator powietrzny oraz chorobę kesonową leczy się w komorze hiperbarycznej, w której występuje podwyższone ciśnienie.
Jak leczyć zatorowść płucną?
Leczenie uzależnione jest od stanu pacjenta. W przypadku masywnej zatorowości konieczne jest przeprowadzenie zdecydowanego leczenia. Stosuje się:
- leczenie trombolityczne – wiąże się z podawaniem leków dożylnie, ich celem jest rozpuszczenie materiału zatorowego
- leczenie inwazyjne
- embolektomia płucna – zabieg, w którym stosuje się krążenie pozaustrojowe. Polega na usunięciu skrzeplin z naczyń płucnych podczas zabiegu operacyjnego.
- filtry, które umieszcza się w żyle głównej dolnej
Zobacz artykuły:
Brak komentarzy