Tlenek węgla: zanieczyszczenia miejskie nie są dobre dla serca

Światowa Organizacja Zdrowia ocenia, że każdego roku trzy miliony ludzi umiera z powodu zanieczyszczeń atmosferycznych. Wśród czynników zanieczyszczających swoje miejsce ma także tlenek węgla, popularnie zwanym czadem. Jest on zamieszany w pojawianie się chorób oraz dolegliwości sercowo-naczyniowych. Badacze francuscy ujawniają, że stała ekspozycja na ten gaz powoduje dysfunkcje na poziomie komórkowym u szczurów. Nawet u tych szczurów, które mają idealne zdrowie. Uszkodzenia te, bardzo trudne do wykrycia, mogą w znacznym stopniu skomplikować postawienie diagnozy, jeśli potwierdzą się także u człowieka.

Badania epidemiologiczne już zresztą ustaliły związek między tlenkiem węgla w miejskich zanieczyszczeniach powietrza (pochodzącym z niecałkowitego spalania w motorach samochodowych), a ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych u wrażliwszych jednostek. Jednakże, istnieje bardzo mało danych na temat efektu stałego kontaktu z tlenkiem węgla u ludzi zdrowych, a także, na temat mechanizmów komórkowych oraz molekularnych sprowokowanych przez ten czynnik zanieczyszczający.

Prace badawcze zespołu naukowców z francuskiego CNRS (Centre National de la Recherche Scientifique, Narodowe Centrum Badań Naukowych), oraz z francuskiego Narodowego Instytut Zdrowia i Badań Medycznych (INSERM, Institut national de la santé et de la recherche médicale), pokazują bezpośrednie działanie tlenku węgla w miejskich zanieczyszczeniach powietrza na szczury cieszące się dobrym zdrowiem. Zwierzęta te, będące stale narażone na kontakt z czadem, cierpią z powodu modyfikacji w morfologii oraz w funkcjonowaniu serca, co może zaostrzyć uszkodzenia w przypadku jakiegoś incydentu sercowego.

Aby dojść do takich rezultatów, badacze francuscy przeprowadzili doświadczenie, które polegało na narażenie szczurów na kontakt przez cztery tygodnie z powietrzem wzbogaconym w tlenek węgla, w warunkach podobnych do zanieczyszczeń miejskich. Następnie, naukowcy przestudiowali serce oraz funkcjonowanie gryzoni in vivo (w żywym organizmie), przy pomocy badania echokardiogramem. Badania te zostały uzupełnione in vitro, przez analizy na poziomie komórkowym i molekularnym komórek sercowych, tak zwanych kardiomiocytów.

W ten sposób, jak opowiadają naukowcy ze szczegółami w przeglądzie naukowym  American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine, stwiedzono, że kardiomiocyty przedstawiają uszkodzenia typowe dla niewydolności serca: stan stresu komórkowego, zaburzenia skurczania oraz zaburzenia rytmu, zaburzenia wymiany wapniowej...
Komórki cierpią w milczeniu.

Jednakże, poza zmianami w lewej komorze serca, bardziej rozwiniętej niż normalnie i przedstawiającej pewne oznaki zwłóknienia, zaburzenia funkcjonowania serca są bardzo mało widoczne. Mechanizmy kompensujące muszą więc zostać uruchomione, aby zapewnić normalne funkcjonowanie serca. Aczkolwiek, stres pozostaje i zwiększa ryzyko uszkodzenia serca w przypadku zawału mięśnia sercowego. Jest to więc czynnik zaostrzający choroby kardiowaskularne, trudne do wykrycia w trakcie wykonywania rutynowego bania klinicznego, ponieważ serce w dalszym ciągu działa prawidłowo.

Badacze z Narodowego Centrum Badań Naukowych oraz z francuskiego Narodowego Instytut Zdrowia i Badań Medycznych próbują teraz określić próg ekspozycji na tlenek węgla oraz warunki, które przekładają się na efekty na poziomie komórkowym, zaobserwowane w patologiach serca. Jeśli efekty te potwierdzą się także u człowieka, jak to sugerują pierwsze badania, problemy z wykrywaniem skomplikują postawienie prawidłowej diagnozy.

Brak komentarzy